مقدمه: تاب آوری توانایی انسان در مقابله با رویدادهای ناگوار و آسیب زاست. اما همه افراد به یکسان تاب آور نیستند و تاب آوری می تواند تحت تاثیر عوامل مختلف کاهش و یا افزایش یابد. یکی از این عوامل دوستی است. هدف از پژوهش حاضر، تعیین رابطه کیفیت دوستی، تقابل دوستی با تاب آوری است.روش: 250 نفر از دانش آموزان (120 پسر و 130 دختر) سال سوم دبیرستان به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی از نواحی چهارگانه شهر شیراز انتخاب شدند. برای بررسی متغیرهای پژوهش از سه پرسشنامه کیفیت دوستی، تقابل دوستی و تاب آوری استفاده شده است.یافته ها: نتایج نشان داد که بین کیفیت دوستی، تقابل دوستی و تاب آوری رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام مولفه های صمیمیت و افشای خود، تقابل دوستی، وفاداری و اعتماد و مجاورت قادر به پیش بینی تغییرات تاب آوری هستند. در ارتباط با مولفه های کیفیت دوستی، دختران به صورت معناداری در صمیمت و افشای خود و تقابل دوستی بر پسران برتری دارند. همچنین نتایج نشان داد که دختران در استفاده از تاب آوری بر پسران پیشی می گیرند.نتیجه گیری: کیفیت دوستی و تقابل دوستی توان پیش بینی تاب آوری را دارند. بنابراین تشویق نوجوانان به برقراری چنین دوستی هایی می تواند به ارتقا تاب آوری آنان یاری دهد. همچنین باید توجه داشت که در مولفه های کیفیت دوستی، تقابل دوستی و تاب آوری میان دو جنس تفاوت وجود دارد.

هدف پژوهش حاضر بررسی تحولی کیفیت ارتباط نوجوانان با دوستان هم جنس و غیر هم جنس بود. بر اساس روش نمونه برداری در دسترس، 182 دانش آموز نوجوان دختر و پسر 13، 15 و 17 ساله ساکن شهر تهران که در سال تحصیلی 90-89 مشغول به تحصیل بودند، انتخاب شدند و کیفیت رابطه آنها با دوستان هم جنس و غیر هم جنس با سیاهه شبکه روابط (فورمن و بارمستر، 1985) مورد سنجش قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چند عاملی و تحلیل واریانس یک راهه تحلیل شدند. نتایج نشان دادند که برای دختران مهم ترین ابعاد کیفیت رابطه گزارش شده با دوست هم جنس، عاطفه و خودافشاگری و با دوست غیر هم جنس، عاطفه و همنشینی بود. برای پسران نیز مهم ترین ابعاد کیفیت رابطه با دوست هم جنس، همنشینی و حمایت ورزی و با دوست غیر هم جنس، عاطفه و حمایت ورزی بود. در هر دو گروه، کیفیت رابطه با دوستان هم جنس تحت تاثیر سن و جنس قرار داشت اما در مورد ارتباط با دوست غیر هم جنس اثر سن معنادار نبود. افزون بر آن، نتایج نشان دادند که کیفیت رابطه نوجوانان فاقد دوست غیر هم جنس با پدر، بهتر از همتاهای دارای دوست غیر همجنس بود.

پژوهش حاضر با هدف شناسایی کیفیت دوستی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری انجام شد. در این مطالعه، از روش تحقیق کیفی با رویکرد پدیدارشناسی استفاده شد. جامعه ی آماری پژوهش، نوجوانان10 تا 14 ساله ی دارای اختلال یادگیری شهر تهران در سال تحصیلی 97-1396 بودند که در روند پژوهش از بین مراجعان ارجاع داده شده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش مناطق 2 و 5 شهر تهران، 10 دانش آموز دارای اختلال یادگیری به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و مورد مصاحبه-ی عمیق قرار گرفتند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کیفی با روش ون منن استفاده شد. نتایج حاصل ازتحلیل مصاحبه ها 3 مضمون اصلی و 17 مضمون فرعی را مشخص کرد. مضمون اصلی اول «مشکلات ارتباطی» بود که مضامین فرعی (خود افشاسازی ضعیف، بی اعتمادی، بی ثباتی در رابطه ی دوستی، طرد و تمسخر توسط همسالان، کناره گیری، ضعف در ایجاد رابطه دوستی، محدودیت دایره ی دوستی و انزوا) را شامل می شد. مضمون اصلی دوم، «نیاز به صمیمیت» شامل مضامین فرعی (ترس از تنهایی، توجه طلبی، احساس حقارت، تصویر دوست ایده آل، احساس نیاز به حمایت) بود. مضمون اصلی سوم نیز «پیامدهای دوستی دلخواه» شامل مضمون های فرعی (تجربه ی داشتن حامی، تجربه ی حس رضایت، تبادل صمیمیت، و ایجاد همدلی) بود. نتایج پژوهش، بینشی در باب شناسایی کیفیت دوستی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری به وجود می آورد و بررسی تجارب این افراد حول محور دوستی حاکی از محدودیت ها، تفاوت ها و نیازهای مربوط به دوستی در این دانش آموزان است.

پژوهش حاضر ملاکها وکیفیت دوستی و روند تحول آن را در بین کودکان و نوجوانان دختر مورد بررسی قرار می دهد. بدین منظور 171 دانش آموز دختر از سه دوره تحولی کودکی میانی (n=47)، اوایل نوجوانی (n=68) و اواخر نوجرانی (n=56) در دو منطقه آموزشی شهر تهران مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها ازطریق دو پرسشنامه ملاکها وکیفیت دوستی و اطلاعات جامعه سنجی به دست آمد. نتایج نشان می دهند ملاکهای انتخاب دوست در بین کودکان و نوجوانان به تدریج از ویژگی های بیرونی ، قابل مشاهده و عینی به طرف ویژگی های روانی تر و انتزاعی تر تحول می یابد. هم چنین در اواخر نوجوانی در مقایسه با کودکی میانی ، مجاورت فیزیکی در دوستی افزایش قابل ملاحظه ای می یابد. علاوه بر آن ، دوستی در بین نوجوانان در اواخر نوجوانی در مقایسه با اوایل نوجوانی و کودکی میانی دارای پایداری و ثبات بیشتری بوده و تقابل در دوستی بیشتر مشاهده می شود. کودکان و نوجوانان دختر در پژوهش حاضر در هر سه دوره تحول به دوست خود اعتماد داشتند و از ارتباطات خود احساس رضامندی دارند، ولی آنان کمتر با دوستان خود "درد دل" (خودفاش سازی ) می کنند.

امروزه روابط اجتماعی به دلیل ظهور ابزارهای نوینی چون رسانه­ های ارتباطی، دانشگاه و. . . از لحاظ کمیت و کیفیت تغییر کرده است. کمیت رابطه بر کیفیت روابط فرد با دیگران ازجمله دوستان تأثیرگذار است. بر این اساس، هدف این پژوهش بررسی تأثیر انزوای اجتماعی بر کیفیت دوستی بین دانشجویان دانشگاه کردستان مبتنی بر نظریه ی شبکه است. این پژوهش به صورت پیمایشی اجرا شده و با استفاده از روش نمونه­ گیری غیراحتمالی آسان، 375 نفر از دانشجویان دانشگاه کردستان انتخاب و سپس با بهره گیری از پرسشنامه ی محقق­ ساخته، یافته­ ها جمع­ آوری شدند. پس از استخراج نتایج پرسشنامه­ ها، محاسبات آماری برای توصیف و آزمون فرضیه­ ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Lisrel انجام شدند. نتایج حاکی از آنند که انزوای اجتماعی بر یأس از تداوم روابط، احساس بی­ قدرتی، مطیع بودن و وابستگی در روابط دوستانه ی دانشجویان تأثیر معناداری دارد؛ امّا انزوای اجتماعی بر تنفر و بی­ اعتمادی به دیگران فاقد تأثیر معنادار است­ . در نتیجه ی آن باید بگوییم زمانی که دانشجویان تماس با همنوعشان را از دست داده باشند، استعداد کسب تجربه و اندیشه را نیز از دست می­ دهند که با ازدست دادن اندیشه و عمل، احساس ناتوانی و بی قدرتی می­ کنند و در نتیجه ی آن مطیع دیگران می­ شوند.

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک های هویت و تعهد هویت با کیفیت دوستی در دانش آموزان سال سوم دبیرستان شهر تهران است. به این منظور 400 دانش آموز به صورت تصادفی از مناطق نوزده گانه آموزش و پرورش شهر تهران انتخاب شدند. برای بررسی متغیرهای پژوهش، ازسه پرسشنامه سبک های هویت، کیفیت دوستی و تقابل دوستی استفاده شد. نتایج نشان داد که سبک هویت اطلاعاتی توانایی پیش بینی معنادار سه مولفه کیفیت دوستی (صمیمیت وافشای خود، وفاداری و اعتماد، تقابل) را دارد. حال آنکه سبک هویت هنجاری و سبک هویت مغشوش/ اجتنابی فاقد پیش بینی مولفه های کیفیت دوستی هستند.

این مقاله برآمده از پژوهشی است که هدف آن، شناسایی تفاوت های جنسیتی در سبک های هویت، تعهد هویت و کیفیت دوستی دانش آموزان سال سوم دبیرستان شهر تهران است. به این منظور 400 دانش آموز دختر و پسر به صورت تصادفی از مناطق نوزده گانه آموزش و پرورش شهر تهران انتخاب شدند. برای بررسی سبک های هویت و تعهد هویت از پرسشنامه سبک های هویت (ISI) برزونسکی (1990 و 1989) که توسط وایت و همکاران (1998) مورد تجدید نظر قرار گرفته (ISI-6G) استفاده گردید. همچنین پرسشنامه کیفیت دوستی (حجازی و ظهره وند،1380) برای بررسی کیفیت دوستی مورد استفاده قرار گرفت. تقابل دوستی، از طریق «گروه سنجی» محاسبه گردید. نتایج نشان داد که دختران در استفاده از سبک هویت اطلاعاتی بر پسران پیشی می گیرند. لیکن دختران و پسران در استفاده از سبک هویت هنجاری و سبک هویت مغشوش/اجتنابی و تعهد هویت، تفاوت معناداری نشان ندادند. همچنین در ارتباط با مولفه های کیفیت دوستی، دختران به صورت معناداری در صمیمیت و افشای خود و تقابل دوستی بر پسران برتری دارند. در مولفه های مجاورت و وفاداری و اعتماد، تفاوت معناداری بین دو جنس مشاهده نشد.

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین تاب آوری و کیفیت دوستی با رضایت از زندگی در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. ابزار گردآوری داده ها شامل: پرسشنامه تاب آوری روان شناختی، پرسشنامه کیفیت دوستی و پرسشنامه رضایت از زندگی، بوده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دبیرستان های شهر یزد بود که به شیوه تصادفی خوشه ای چند مرحله ای تعداد 390 نفر (196پسر و 194 دختر) از آن ها به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. یافته ها نشان می دهند که بین تاب آوری و رضایت از زندگی رابطه معناداری وجود دارد؛ همچنین بین کیفیت دوستی و تاب آوری رابطه معناداری یافت شد، اما بین کیفیت دوستی و رضایت از زندگی رابطه معناداری مشاهده نشد. نتایج حاصل از روش تحلیل رگرسیون نشان داد مدل استفاده شده معنادار است. طبق یافته های بالا به معلمان و والدین پیشنهاد می شود تا با توجه به متغیرهایی همچون تاب آوری و کیفیت دوستی به دانش آموزان در جهت افزایش رضایت از زندگی کمک کنند.